Category: Νέα

Εγκληματική είναι (και) η αδιαφορία για την εγκληματικότητα…

“Γιατί τέτοια αδιαφορία;”

Το τραγικό γεγονός του θανάτου του μικρού Μάριου στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Αχαρνών, πέρα από τη θλίψη και την οδύνη, (ξανα)φέρνει στην επιφάνεια το έντονο πρόβλημα εγκληματικότητας που ταλανίζει επί σειρά ετών την περιοχή μας.

Τα περιστατικά αυτά αναδεικνύουν με τον πλέον εμφατικό και τραγικό παράλληλα τρόπο, την έλλειψη ουσιαστικής αστυνόμευσης και πρόληψης της εγκληματικότητας ή και της παραβατικότητας που είναι καθημερινό φαινόμενο. Είναι η απόδειξη ότι οι διάφορες σπείρες μπορούν και δρουν ανεξέλεγκτα, αφού γνωρίζουν ότι δεν υπάρχει κάτι που μπορεί να τους εμποδίσει, με τον πολίτη να νιώθει εντελώς απροστάτευτος και εκτεθειμένος.

Και όμως το θέμα της αστυνόμευσης μπορεί να λυθεί αρκεί να υπάρχει η ανάλογη βούληση.

Αφενός από τα κατά Νόμο αρμόδια όργανα του κράτους και τα στελέχη τους και αφετέρου από αφετέρου από τον Δήμο.

Η αδράνεια δυστυχώς είναι γενική και δεν γνωρίζουμε εάν πρόκειται απλώς για ανικανότητα… Ίσως μία ειδική έρευνα να απαντούσε στο ερώτημα “Γιατί τέτοια αδιαφορία;” και να απέδιδε και συγκεκριμένες ευθύνες.

Προτάσεις

Με τις σκέψεις αυτές, επανέρχομαι στο καυτό θέμα της ελλιπέστατης και ανεπαρκέστατης αστυνόμευσης στην περιοχή μας, κάτι που αποτελεί γενική παραδοχή και επιβεβαιώνεται από καθημερινά περιστατικά. Άλλωστε το βιβλίο συμβάντων της Αστυνομίας είναι γεμάτο και αδιάψευστος μάρτυρας.
Ταυτόχρονα θέλω να καταθέσω αγωνιώδη παράκληση προς την Πολιτεία και τον Δήμο.

Προς την Πολιτεία να προχωρήσει άμεσα στην ενίσχυση των αστυνομικών τμημάτων της περιοχής αλλά και στη λειτουργία νέων όπου αυτό κριθεί επιχειρησιακά απαραίτητο και προς τον Δήμο να αυξήσει τον φωτισμό ακόμη και στην πιο απόκρυφη γωνιά της πόλης, να προχωρήσει σε συνεργασία με την αστυνομία, σε ηλεκτρονικούς ελέγχους των επίφοβων για εκδήλωση παραβατικότητας ή εγκληματικότητας σημείων, να προσλάβει εταιρία φύλαξης που θα περιπολεί καθ’ όλη την διάρκεια του 24ώρου και γενικά να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων για να εμπεδωθεί επιτέλους το αναγκαίο αίσθημα ασφάλειας στους κατοίκους.

Ειλικρινά αναρωτιέμαι τι θα πρέπει να συμβεί για να γίνει αντιληπτό ότι η κατάσταση στην περιοχή μας είναι δραματική. Ας επιδειχθεί επιτέλους η ελάχιστη ευαισθησία και ευθιξία της Πολιτείας και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, πριν θρηνήσουμε άλλα θύματα.
Δεν πάει άλλο…

/ In / By prootos / Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Εγκληματική είναι (και) η αδιαφορία για την εγκληματικότητα…

Η μάστιγα των ναρκωτικών είναι εδώ και μας καλεί να δράσουμε…

Τα έχουν ονομάσει ‘σύγχρονη μάστιγα’ κυρίως των νέων. Τον μεγαλύτερο μαζί με το AIDS εφιάλτη των γονιών σε όλο τον κόσμο. Ο λόγος φυσικά για τα ναρκωτικά και τις λοιπές εξαρτησιογόνες ουσίες. Πρόκειται για ένα σοβαρό πρόβλημα που παίρνει ολοένα και πιο ανησυχητικές διαστάσεις. Ο Ασπρόπυργος υποφέρει πολύπλευρα από αυτό το τόσο σοβαρό πρόβλημα. Όχι μόνο λόγω της εξάρτησης πολλών νέων ανθρώπων, αλλά και γιατί συχνά -πυκνά η αστυνομία ανακαλύπτει κάποιο ‘εργαστήριο’ επεξεργασίας ή κάποια αποθήκη με ναρκωτικές ουσίες στην περιοχή, κάτι που σημαίνει ότι η πόλη μας χρησιμοποιείται και ως κέντρο επεξεργασίας και διακίνησης. Η υπόθεση με την σύλληψη του 27χρονου Αλβανού με το ψευδώνυμο “Μαραντόνα” και της ‘παρέας’ του, στον οικισμό Νέα Ζωή, οι οποίοι φέρονταν να διακινούσαν ναρκωτικά σε διάφορες πόλεις της χώρας, είναι ακόμη έντονα χαραγμένη στη μνήμη μας.

Το αν ή ποιοι ενθαρρύνουν συμπεριφορές και καθεστώτα «Ζωνιανών» στην περιοχή μας, αυτό είναι ένα θέμα που πρέπει να  το εξετάσει και να το αντιμετωπίσει η Πολιτεία. Το ζήτημα όμως είναι τι κάνουμε εμείς, ως Δήμος και ως πολίτες για να περιορίσουμε αυτή τη μάστιγα  και να σώσουμε τα παιδιά μας;  Θα ήταν ευχής έργο να καταφέρουμε να την εξαλείψουμε.

Η πρόληψη, η ενημέρωση κυρίως μέσω της εκπαίδευσης αλλά και των ΜΜΕ, οι πολιτικές απεξάρτησης και επανένταξης, η προσπάθεια στροφής της νεολαίας μας στο μαζικό λαϊκό Αθλητισμό, η ανάπτυξη του σχολικού Αθλητισμού είναι μέτρα που τόσο η Πολιτεία όσο και ο Δήμος, οφείλουν να προωθούν αδιάκοπα και ανεξαρτήτως κόστους.

Η Πολιτεία μέσω των διωκτικών αρχών και της δικαιοσύνης οφείλει να είναι συνεχώς στραμμένη στο κυνήγι και την παραδειγματική τιμωρία των καλλιεργητών και των εμπόρων ναρκωτικών και όχι των χρηστών, οι οποίοι χρειάζονται βοήθεια και προγράμματα απεξάρτησης. Στην κατεύθυνση αυτή οποιαδήποτε φαινόμενα διαφθοράς, ανοχής, διαπλοκής και συγκάλυψης, είναι αυστηρώς απαγορευτικά.

Ο Δήμος από την άλλη οφείλει να βρίσκεται σε διαρκή επαφή και συνεργασία με κέντρα απεξάρτησης, όπως είναι ο ΟΚΑΝΑ, το ΚΕΘΕΑ κ.ά, και ταυτόχρονα να οργανώνει ενημερωτικές ημερίδες και αθλητικές δραστηριότητες και να προωθεί δράσεις αποτροπής των νέων από τις εξαρτησιογόνες ουσίες.

Τι γίνεται σήμερα απ’ όλα αυτά; Ελάχιστα για να μην πούμε απολύτως τίποτε και θεωρηθούμε μηδενιστές. Τα ναρκωτικά δυστυχώς είναι εδώ και οι χρήστες αντιμετωπίζονται ως θέματα ταμπού από την τοπική κοινωνία. Με τον τρόπο αυτό όμως τα προβλήματα δεν κρύβονται αντίθετα συνεχώς αμβλύνονται. Επειδή το ζήτημα είναι σοβαρό και αφορά την πόλη που ζούμε, δραστηριοποιούμαστε και ονειρευόμαστε, για εμάς και τα παιδιά μας, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να γίνουμε πιο αποφασιστικοί όλοι μας. Δήμος και κοινωνία χρειάζεται να λάβουμε άμεσα αποφάσεις και κυρίως να προχωρήσουμε σε δράσεις. Δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε άλλο. Κάθε αναβολή ή καθυστέρηση ανάληψης πρωτοβουλιών και δράσεων, φοβάμαι ότι θα είναι πολύ δυσάρεστη.

/ In / By prootos / Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η μάστιγα των ναρκωτικών είναι εδώ και μας καλεί να δράσουμε…

Ασπρόπυργος η πόλη της καρδιάς μας

Ο Ασπρόπυργος, πόλη της άλλοτε επαρχίας Μεγαρίδας, είναι κτισμένος δίπλα στον δήμο Θρίας της Οινηίδας της Αρχαίας Αθήνας. Απέχει περίπου 18 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας και περίπου πέντε χιλιόμετρα από την Ελευσίνα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο πληθυσμός της είναι λίγο πάνω από τους 30.000 κατοίκους. Έχει έκταση 101,9 τ.χλμ.

Σύμφωνα με πληροφορίες που μας δίνει η ελληνική wikipedia: «η πρωιμότερη παρουσία κατοίκησης στην ευρύτερη περιοχή του Ασπροπύργου ανάγεται στα νεολιθικά χρόνια και εντοπίζεται στην θέση Στεφάνι. Στα νοτιοανατολικά της πόλης η οικιστική ανάπτυξη ξεκίνησε σε περιορισμένη κλίμακα κατά την γεωμετρική και την πρώιμη αρχαϊκή εποχή (9ος-7ος αιώνας π.Χ.). Μετά πολιτειακή μεταρρύθμιση του Κλεισθένη στα τέλη του 6ου αιώνα η περιοχή αποτέλεσε την παραλιακή τριττύ* της Οινηίδας φυλής. Απο τον 5ο αιώνα π.Χ. έως και τα ρωμαϊκά χρόνια, η κατοίκηση στην περιοχή υπήρξε ιδιαίτερα ανεπτυγμένη».

Ο Ασπρόπυργος είναι μία πόλη κάπως παρεξηγημένη. Μπορεί να κρύβει ατέλειες αλλά είναι μία όμορφη πόλη. Τραγουδάει εξίσου καλά, αρβανίτικα, ηπειρώτικα, ποντιακά και κρητικά !. Είναι ανοιχτή στο διαφορετικό. «Χωράει» και ενσωματώνει χωρίς να συνθλίβει… Αν χρειάζεται κάτι αυτό είναι έργα υποδομής με σχεδιασμό και προσανατολισμό. Και βέβαια περισσότερο «φως». ‘Φως’ στην εκπαίδευση, στον πολιτισμό, στον αθλητισμό, σε δράσεις ανθρωπιάς., στην καταπολέμηση της ανεργίας. Φως και στα ‘σκοτεινά’ σημεία της πόλης που δημιουργούν ανασφάλεια στον πολίτη. Χρειάζονται πρωτοβουλίες για την ενίσχυση του αισθήματος ασφαλείας που είναι και το μείζων ζήτημα της περιοχής. Αυτά με την προσπάθεια και το σωστό προγραμματισμό μπορούν να αντιμετωπιστούν. Δεν της λείπει η ‘ψυχή’. Οι Ασπροπύργιοι άλλωστε ήταν πάντα αγωνιστές. Είναι αναγνωρισμένος ο σημαντικός ρόλος που έπαιξαν στην επανάσταση του ’21, όπως είναι γνωστό και το ότι ο Ασπρόπυργος, ήταν και από τις πρώτες πόλεις, όχι μόνο στο λεκανοπέδιο της Αττικής αλλά και σε όλη τη χώρα, που πρόβαλαν σθεναρή αντίσταση στη γερμανική κατοχή. Αυτή τη στιγμή η πόλη μας βρίσκεται στο μεταίχμιο ενός κόσμου που αλλάζει και δεν πρέπει να χάσει την ευκαιρία…

Εκείνο που χρειάζεται είναι να αξιοποιήσει τα συγκριτικά της πλεονεκτήμα για να νιώσει άνετα… Η παραλιακή ζώνη του δήμου η οποία εκτείνεται ανάμεσα στον ναυπηγικό χώρο του Σκαραμαγκά και την παραλία της Ελευσίνας, μένει χρόνια αποκομμένη από την πόλη και το παρελθόν της. Αυτή είναι μία πληγή που χρειάζεται επούλωση. Οι προοπτικές ανάπτυξής της είναι τεράστιες. Συνδέεται οδικά και σιδηροδρομικά με την Αθήνα και μπορεί άνετα να γίνει σημείο αναφοράς και πόλος έλξης.

Ο στόχος και το όνειρο υπάρχουν. Το ταξίδι είναι μπροστά μας…!

* θεσμός και μονάδα διοικητικής υποδιαίρεση της φυλής κατά τον Κλεισθένη

/ In / By prootos / Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ασπρόπυργος η πόλη της καρδιάς μας

Μέχρι πότε θα ‘σερνόμαστε’ κάτω από τον πήχη;

Κάθε σύγχρονη πόλη, που σέβεται τον εαυτό της και τους πολίτες, οφείλει να παρέχει δυνατότητες και ευκαιρίες δημιουργικής αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου στους κατοίκους και να προάγει την προσωπική τους υγεία. Τον ρόλο αυτό μπορεί να τον παίξει θαυμάσια ο Αθλητισμός ο οποίος συγκεντρώνει το ενδιαφέρον και την προτίμηση της πλειονότητας των πολιτών, όλων των ηλικιών.

Είναι ένα κοινωνικό αγαθό, το οποίο προάγει την ψυχική, πνευματική και σωματική υγεία. Και όταν μιλάμε για Αθλητισμό δεν αναφερόμαστε μόνο στο σωματειακό, αλλά περισσότερο στο σχολικό και τον μαζικό, όπου και στον τομέα αυτό, τα όσα βλέπουμε να οργανώνονται στον Ασπρόπυργο είναι δυστυχώς ελάχιστα και αποσπασματικά.

Ξεκινώντας από τις υποδομές διαπιστώνουμε, είτε κακοτεχνίες, είτε, στην καλύτερη των περιπτώσεων αδράνεια στον τομέα της συντήρησης, με αποτέλεσμα όταν τα πράγματα φτάνουν στο μη περαιτέρω, να ‘τρέχουμε’ εκ των υστέρων να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα, σπαταλώντας υπερ-πολλαπλάσια χρήματα για την αποκατάστασή τους.

Αυτά τα χρήματα φυσικά θα μπορούσαν να διατεθούν γι’ άλλες ανάγκες και προτεραιότητες. Βλέπουμε γήπεδα μη εύχρηστα και φιλικά προς το περιβάλλον, τα οποία επίσης δεν καλύπτουν τις ανάγκες άθλησης όλων των συμπολιτών μας και των τοπικών σωματείων.

Από αισθητική πλευρά και αρχιτεκτονική ας μην μιλήσουμε καλύτερα…

Οι φιλότιμες και αξιέπαινες ομολογουμένως περιπτώσεις ιδιωτών, τους οποίους θα χαρακτηρίζαμε “σύγχρονους ευεργέτες” που αναλαμβάνουν να βοηθήσουν, απλώς μας ‘ξυπνούν’ από τη …θερινή ραστώνη. Ακόμη κι αυτές οι δυσλειτουργικές υποδομές όμως, αλλά και οι εγκαταστάσεις που ανακαινιστήκαν, παραμένουν είτε «κλειστές» είτε  αναξιοποίητες. Είναι αφύλακτες και στο έλεος των ‘βανδάλων’. Έτσι σπαταλώνται και πάλι χρήματα επειδή δεν υπάρχει καμία πρόνοια και φροντίδα για την προστασία τους. Ένας απέραντος φαύλος κύκλος!.

Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι και στον Αθλητισμό, απουσιάζει ο στρατηγικός σχεδιασμός για την εξασφάλιση και λειτουργία ενός σύγχρονου και ολοκληρωμένου δικτύου υποδομών που θα καλύπτει το σύνολο των αναγκών των συμπολιτών μας και των απαιτήσεων μαζικής άθλησης, ο οποίος ταυτόχρονα θα ενισχύει κάθε ερασιτεχνική, σχολική και σωματειακή δραστηριότητα.

Συστηματικά και οργανωμένα προγράμματα άθλησης για παιδιά αλλά και για ΑμεΑ δυστυχώς δεν υπάρχουν…Ο δήμος μας επισκιάζεται από τις ομολογουμένως δραστήριες εθελοντικές ομάδες της πολης μας. Αντί να έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο συμβιβάζεται και   ικανοποιείται σε εκείνο του κομπάρσου!

Απουσιάζει με λίγα λόγια η άλλη πρόταση…

Εκείνη που θα κάνει την πόλη βιώσιμη και ανθρώπινη και τη ‘ματιά’ του πολίτη και του επισκέπτη διαφορετική. Μέσα από το περπάτημα και την ποδηλατοδρόμηση ο πολίτης ‘ξαναγνωρίζει’ την πόλη. Ανακαλύπτει και πάλι την κάθε της γωνιά και ‘συνδέει’ τις γειτονιές της. Αυτό όμως μόνο μία υπεύθυνη και σκεπτόμενη διοίκηση μπορεί να το αντιληφθεί και να το σχεδιάσει.

Υπάρχουν πολλά θετικά παραδείγματα άλλων πόλεων. Προηγούμενες διοικήσεις είχαν μεριμνήσει για την κατασκευή πεζόδρομων, οι οποίοι σήμερα έχουν εγκαταλειφθεί…

Όποιος επιχειρήσει να περπατήσει στους πεζόδρομους διέλευσης θα απογοητευτεί πλήρως, ενώ μπορεί και να κινδυνεύσει να τυφλωθεί από τα κλαδιά των δέντρων διότι ποτέ δεν υπήρξε η δέουσα φροντίδα.

Σε όλη την πόλη δεν υπάρχει ένα αξιοπρεπές πάρκο. Ένα σημείο αναφοράς. Υπάρχει κόσμος που επιζητά υποδομές για περπάτημα, για ποδήλατο, για άθληση γενικότερα και δεν βρίσκει. Τώρα πηγαίνει κάτι να γίνει με την ανακαίνιση (σ.σ. το έργο χρηματοδοτείται από την Περιφέρεια Αττικής και ένα μέρος από τον Δήμο) με το πάρκο Γκόρυτσας. Το πάρκο στα νεόκτιστα έχει εγκαταλειφθεί πλήρως,  όπως και το κλειστό γυμναστήριο το οποίο ανακαινίστηκε και στη συνέχεια αφέθηκε στην τύχη του με αποτέλεσμα τη  λεηλάτησή του…

Η ανάληψη οργανώσεων τουρνουά ομαδικών αλλά και ατομικών αθλημάτων καθώς και η διοργάνωση πανελλαδικού εύρους αγωνιστικών εκδηλώσεων, που θα προσελκύσουν αθλητές από άλλες περιοχές, ακόμη κι από άλλες χώρες και θα δώσουν κίνητρο αλλά και μία υγιή διέξοδο στους νέους του Δήμου μας, αποτελεί είδος προς εξαφάνιση, αν όχι …όνειρο απατηλό!

Κλείνοντας θα λέγαμε ότι -δυστυχώς-  ο αθλητισμός και ειδικά ο μαζικός, είναι μία πολύ ‘πονεμένη’ ιστορία για τον Δήμο μας, που στερεί σε σημαντικό βαθμό απ’ όλους μας -και κυρίως τους νέους- το βασικότερο συστατικό της προσωπικής υγείας, την άθληση!.

/ In / By prootos / Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μέχρι πότε θα ‘σερνόμαστε’ κάτω από τον πήχη;